In de seconden nadat ik op mijn keukenvloer ineengezakt was en ervan overtuigd was dat ik doodging, dacht ik twee dingen: dat gebeurt dus echt, dat mensen ineenzakken op hun keukenvloer naar aanleiding van een bericht, en: dit lijkt mij het uitgelezen moment om een afspraak te maken bij een psycholoog.
‘Hier ligt voor vijf patiënten aan dossier,’ zei ze na mijn intakegesprek.
Girl, je hoeft het mij niet te vertellen, dacht ik, maar ik zei: ‘Ja, ik weet het, sorry,’ terwijl ik de laatste zakdoek uit de doos pakte ennog eens ‘sorry’ zei omdat ik de zakdoeken had opgemaakt.
‘Hoe begin je aan zoiets?’ vroeg ik.
‘Ik stel voor bij het begin.’
